Αφισσορύπανση και σκουπίδια. Πανό και φωτογραφίες αψεγάδιαστες, βγαλμένες σαν από παραμύθι. Νεράιδες και πρίγκιπες με αθώα βλέμματα να ατενίζουν την ελπίδα που δεν φαίνεται. Υποσχέσεις και όνειρα χορταριασμένα κι ανέφικτα. Κι εμείς «βόδια» στο πανηγυράκι του μια από τα ίδια. Υπομένουμε…. Αλλά δεν αναμένουμε… Γιατί ξέρουμε πως το βόλεμα του καθενός συνάδει με το ψέμα Γιατί επίσης ξέρουμε πως ότι πιούμε κι ότι φάμε κι αν είναι τυχερός ο κώλος μας Μπορεί κι αυτός να αρπάξει. Φταίμε και θα μας κοπεί πάλι το χέρι μαχαίρι… Αλλά υπάρχει χρόνος έως τις 4 Οκτωβρίου έτσι θέλω να πιστεύω... για να μπορώ να ελπίζω...
Μη μου πείτε πως το ελληνικό λάδι ΔΕΝ είναι το καλύτερο ! Πάει στις ελληνικές σαλάτες, στα λαδερά φαγητά, στις εφορίες, στις εξετάσεις οδήγησης, σε γιατρούς, στις πολεοδομίες και σε πολλές άλλες περιπτώσεις αυτών των τεμπελοχαβαλέδων στις δημόσιες υπηρεσίες κάτι σαν γαστρονομικό συνοδευτικό απαραίτητο για κάθε είδους εξυπηρέτηση. Και το χειρότερο ; Το συνηθίσαμε τόσο που δίχως αυτό δεν μπορούμε βήμα να κάνουμε. Ελληνάρες σας γουστάρω που πήγατε στις παραλίες. Δεν ιδρώνει ούτε το μανίκι σας ντάλα καλοκαίρι κι ας είναι άδεια η τσέπη σας!
Αλλά κι αν έβαλε ο Μανωλιός τα ρούχα αλλιώς, θα γίνει κάτι ;
Φωνάζει τούτο το μπλογκ για εγκληματικότητα και κοινωνικά φαινόμενα, παγίδες που εγκλωβιστήκαμε βγάζοντας οι ίδιοι τα μάτια με τα χέρια μας. Μα ποιος τελικά ακούει ; Ο νεαρός από εκδίκηση, οργή, απόρριψη ή κατάθλιψη έφτασε στο σημείο να τιμωρήσει και να αυτοτιμωρηθεί αφήνοντας με αυτό τον τρόπο ένα μακάβριο και τραγικό στίγμα πίσω. Ηρωοποιείτε κατά κάποιο τρόπο. Αφού προβάλλεται από κάθε μέσο η πράξη του. Γίνεται γνωστός στο πανελλήνιο. Τα παιδιά μας τον νιώθουν και μόνον αυτά. Τώρα ψάχνουν οι ειδικοί να αναλύσουν την προσωπικότητά του. Μιλούν για ψυχοπαθολογία και άλλους όρους, μα το βάθος στο γενικότερο τούνελ κανένας δεν το βλέπει. Εθελοτυφλούν σε αυτό που έρχεται πίσω. Καμιά αναφορά στα κλεμμένα όνειρα μιας νεολαίας που σαπίζει στο βάθος δίχως ελπίδα. Άντε πηγαίνετε στα σπίτια σας όλοι εσείς, αμπαρωθείτε πίσω απ’ τις πόρτες σας και κλειστείτε στη μιζέρια σας, βλέποντας τη Σκορδά με το Αίγιο πέλαγος γιατί η γεωγραφία δεν αλλάζει και τα δικά μου σύνορα έχουν συγκεκριμένα όρια και ονόματα. Είσαστε παντελώς άχρηστοι Κύριοι να δώσετε λύσεις σε τούτη την κοινωνία που αιμορραγεί και σε λίγο θα «βουτάμε» όλοι μαζί στις πληγές της δίχως να μπορούμε να τις επουλώσουμε μήτε να δραπετεύσουμε…
Ποιός σας είπε κυρία μου πως θέλουμε να σας βλέπουμε κάθε τρεις και λίγο περιφερόμενους στα κανάλια με το βλαστάρι σας - καθ'όλα χαριτωμένο δε λέω - διαφημίζοντας τον επικείμενο γάμο σας ; Η προβολή της προσωπικής σας ευτυχίας, μας είναι παντελώς αδιάφορη πιστέψτε το. Η συνεχής έκθεση του παιδιού σας στα κανάλια μας προβληματίζει και αναρωτιέμαι τι σόι γονείς είσαστε και πως δεν αντιλαμβάνεστε το κακό που κάνετε όταν για την διαφήμισή σας εκθέτετε σε τέτοιο κίνδυνο τον ψυχισμό του παιδιού σας με αποτελέσματα που θα φανούν στο μέλλον σαφώς... Λυπάμαι κυρία μου λυπάμαι... για σας και τον σύντροφό σας - πατέρα του παιδιού σας επίσης... μα περισσότερο λυπάμαι για το αθώο παιδάκι σας που "βιάζεται" καθημερινά σχεδόν η ψυχή του δίχως να έχει την επιλογή...να ρίξει στις μουτσούνες σας την άρνηση του στο να το σέρνετε κυριολεκτικά συνοδεύοντάς το με δημόσια φιλάκια και χάδια που είμαι σίγουρη τις συγκεκριμένες ώρες δεν αγγίζουν τη μικρή καρδούλα του...
Θέλω επειγόντως ένα ελικόπτερο να δραπετεύσω απ' αυτή τη χώρα της διαφθοράς και της ρεμούλας, της αναξιοπιστίας και της ντροπής... πόσο να κοστίζει άραγε ; Ζητάω πολλά ;
Είπανε για σας πως δεν έχετε όραμα, ποιός σας το ενίσχυσε ; Είπανε για σας πως είσαστε χαβαλέδες ποιός νιάστηκε ; Είπανε για όλους εσάς τα παιδιά της γενιάς των ALL STARS, πως είσαστε τεμπέληδες, ποιός αλήθεια τόλμησε ;
εμείς μάνες και πατεράδες που σας μεγαλώνουμε, που σας πληγώνουμε, που μαστιγώνουμε δίχως ενοχές τα όνειρά σας είμαστε δίπλα σας, ασπίδα σας στο κυνήγι του ονείρου που αξίζετε γιατί απλά σας το οφείλουμε, και γιατί σύραμε πολλά χρόνια τα κουρασμένα πόδια μας μέσα στις παντόφλες μα το δικό σας συναίσθημα είναι ακόμα ζωντανό, το πνεύμα σας φρέσκο και ξεκούραστο κι οι καρδιές σας γεμάτες ΑΓΑΠΗ.
ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΣΑΣ...και συμπορεύομαι μαζί σας κι εμείς καλά γνωρίζουμε πως "κλαίτε σιωπηλά μονάχοι σας δίχως τα δακρυγόνα " και δίχως τυμπανοκρουσίες
Υπάρχει εκεί έξω ένας δεύτερος με ελάχιστη ευθυξία σε τούτη τη λεηλατημένη χώρα ορέ ; Είδα πολλούς τούτες τις μέρες να περιδιαβαίνουν τα παράθυρα της τηλεθέασης, την ώρα του απολογισμού να ψαρεύουν ψήφους, να καταδικάζουν και να αφορίζουν δίχως να προτείνουν λύσεις άμεσες και ουσιαστικές, μα δεν είδα κανέναν να παραιτείται απ' τη βελούδινη καρέκλα του από ντροπή και αηδία, αντιστεκόμενος σε ένα σύστημα που βούτηξε κάθετα στη διαφθορά. Η έλλειψη προοπτικής, η ανέχεια μαζί με το ενοχικό σφύριγμά μας - ύμνο σε μια σιωπή πνιγμένη σε καπνούς και λεηλασίες, απογοήτευση και θλίψη δημιουργούν την εικόνα της κοινωνίας μας σήμερα που ο τρόμος φώλιασε για τα καλά στις συνειδήσεις μας.
Αξιότιμε κύριε ΚΙΤΤΑ δεν σας γνωρίζω, αλλά κερδίσατε το σεβασμό μου.
Δος μου έναν λόγο να πιστέψω πως τούτο το κράτος είναι ακόμα όρθιο και έχουμε ακόμα ελπίδες για αυτή την ποιότητα ζωής που σήμερα οριστικά κατέρρευσε στο μυαλό και στις ψυχές μας. Πες μου έναν λόγο ικανό που να μου δώσει την βεβαιότητα να κοιμηθώ απόψε με ασφάλεια εγώ και η οικογένειά μου στο σπίτι μας, μιας και το Μέγαρο μας πέφτει κομμάτι μακριά, άσε που το πιθανότερο είναι να μην χωράμε κι εμείς εκεί.
Κάπου άκουσα αυτό το τραγούδι, το έψαξα, είναι από το συγκρότημα AMPARANOIA (somos viento) και το ανέβασα μαζί με τους στίχους σε ελεύθερη μετάφραση, με μηνύματα επίκαιρα μιας και η μουσική πολλές φορές μαζί με το στίχο δεν μας διασκεδάζει μόνο μα αφυπνίζει με τα ερεθίσματα της.
En la ciudad Hay mucha tribu Mucho barrio Hay poco saldo Mucho banco Aves de paso que se quedaran
En la ciudad Todo se pagan con tarjeta Aqui la gente es muy descreta Y por la calle no te van a mirar
En la ciudad Todo es prisa atasco coche Ruido consumo oferta Derroche Busca el paraiso en tu ciudad
Flores de cemento vi crecer Nada es lo que te parece Dia presion noche passion siempre amanente
Si no te paran Te atropellan
Sin papeles, no vale la pena Nadie trabajo te va a dar
Y en Negro te van a pagar La mafia se va aprovechar
Ay soledad no me dejes soledad no me vallas soledad
La soledad se apodera de la ciudad Hay miedo, no hay un sistema de seguridad
Templos de dinero y barrios de carton Busca las raices y suena que sera mejor en la ciudad….
(Ελεύθερη μετάφραση)
Στην πόλη μας υπάρχουν- πολλές γειτονιές οι μισθοί ελάχιστοι αλλά πολύ «πακέτο»( χρήμα) που κάνει τα αποδημητικά πουλιά (μεταφορικά) - Αντί να φύγουν-
να Παραμένουν
Στην πόλη μας όλοι πληρώνουν με πλαστικό χρήμα εδώ οι άνθρωποι είναι πολύ διακριτικοί και στο δρόμο αδιαφορούν για σένα
Στην πόλη μας όλα γίνονται βιαστικά μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα απέραντη προσφορά σε θόρυβο Αλλά εσύ ακόμα ψάχνεις τον παράδεισο σου
Λουλούδια από τσιμέντο ξεφυτρώνουν Τίποτα δεν είναι όπως δείχνει Η μέρα γεμάτη πιέσεις Η νύχτα γεμάτη πάθη έτσι, ξημερώνει
Ναι, δεν σε σταματά κανείς, Όμως με κάθε τρόπο σε εξευτελίζει Χωρίς αποδείξεις δε λέει μια κανείς δεν δουλεύει για να προσφέρει Στον άλλον Απλά σε πληρώνουν με μαύρο χρήμα και μια μαφία να σε εκμεταλλεύεται, δεν μ' αφήνεις μοναξιά δεν μου πας μοναξιά.
Η μοναξιά σε πνίγει μέσα στην πόλη σου Φοβάσαι δεν υπάρχει καμιά ασφάλεια Μόνο Ναοί στο όνομα του χρήματος και χάρτινες συνοικίες ΨΑΞΕ τις ΑΙΤΙΕΣ Και ονειρέψου πως θα γίνουν Ανθρώπινα Στην πόλη σου ….
Εξοργιστική η κατάντια μας... Γέμισε ο κόσμος οικόπεδα, βυζιά και μπούστα. Βαριά ενισχυμένα, ζωντανά ή ετοιμόρροπα, τι σημασία έχει! Η διαφθορά σ' όλο το μεγαλείο της. Τίποτα πιο ευχάριστο προσφέρει το κατάστημα ; Καμμιά συνταγούλα, κανα όνειρο σε χαμηλή τιμή εκεί έξω ;
